Interview student met burn-out

De academische en sociale druk onder studenten is nog nooit zo hoog geweest, waardoor studenten nu meer dan ooit kwetsbaar zijn voor een burn-out. Je kan het gevoel krijgen dat je er alleen voor staat en daarom kan het erg helpen om te horen van een lotgenoot hoe diegene ermee om is gegaan en hoe diegene er doorheen is gekomen. Om die reden heb ik iemand geïnterviewd die een enkele jaren geleden een burn-out heeft overwonnen. Voor de anonimiteit noemen we deze persoon Piet.

Interview

B: Hallo Piet, fijn dat je wat tijd vrij kan maken voor dit interview!

P: Geen probleem, vind het leuk om te helpen.

B: Goed om te horen! Hoe oud ben je en welke opleiding doe je?

P: Ik ben 24 jaar en zit nu in het derde jaar van toegepast psychologie.

B: Om maar gelijk met de deur in huis te vallen, Jij hebt in het verleden een burn-out gehad. Kan je de omgeving en periode omschrijven dat je dit hebt gekregen?

P: Ik begon aan mij 2^e studiejaar en ik was net voor het eerst op kamers gegaan. Dit was ook dezelfde periode dat corona uit brak. De lessen waren online en ik vond het heel moeilijk om mij thuis te concentreren. Daarbij begon ik ook meer te drinken waardoor ik vaker brak was. Dit zorgde ervoor dat ik vaak geen energie en motivatie had om dingen te doen. Doordat school niet lekker liep ervaarde ik steeds meer stress of ik de vakken wel zou halen.

B: Bijna elke student ervaart stress door school en de sociale druk die je als student ervaart. Wat was het moment dat je merkte dat het meer was dan alleen stress?

P: Aan het begin van het schooljaar was ik erg actief bezig met school in de bieb. Op een gegeven moment merkte ik dat ik mij niet meer kon concentreren. De eerste dagen gingen goed maar daarna ging het alleen maar achteruit. Uiteindelijk kreeg ik mezelf ook niet meer naar de bieb. Ik had geen energie meer en daardoor verloor ik ook mijn motivatie. Dagenlang lag ik in bed. Ik had moeite met het hele huishouden, voor mezelf koken, douchen, oftewel voor mezelf zorgen. Toen ik dagenlang in bed lag realiseerde ik me dat niet oke was, ook al realiseerde ik nog niet dat dit een burn-out was.

B: Welke verwachting had je van jezelf? Was je compassie vol naar jezelf of…

P: Nee totaal niet. Ik dacht gewoon: Ik moet dit gewoon kunnen. Waarom de … lukt dit niet?

B: heeft dat het verergerd?

P: ja zeker. Dat zorgde ervoor dat ik het alleen maar harder ging proberen terwijl je, als je moe wordt, je rust hoor te nemen. Je moet bezig zijn met waar je energie van krijgt in plaats van het alleen maar harder proberen.

B: Aan motivatie lag het dus niet, het lukte simpelweg gewoon niet meer.

P: klopt inderdaad. Later in het jaar had ik met mijn SLB’er (studieloopbaan begeleider) gesproken en de situatie uitgelegd. Zij zei ook dat ze met me aan het begin van het jaar had gesproken en dat het echt niet aan de motivatie lag. Ze gaf vervolgens ook aan dat het misschien goed was om tijdelijk te stoppen, er eerst voor te zorgen dat ik weer energie had om vervolgens weer verder met de studie te gaan.

  B: Dat heeft je dus wel goed gedaan?

P: Zeker. Het is fijn om het van zo iemand te horen. Je kan tegen jezelf wel zeggen dat je moet pauzeren om weer energie te krijgen, maar het werkt erg geruststellend als je dit hoort van iemand in die rol.

B: Op welke vlakken in je leven had burn-out invloed?

P: Ten eerste natuurlijk school en mezelf onderhouden. Daarnaast ging ik eerst regelmatig naar mijn ouders toe. Daarna ging ik bijna nooit meer naar mijn ouders omdat ik me schaamde dat het niet goed ging op school. Dat maakte de stap steeds groter om naar mijn ouders te gaan.

B: Wanneer ben je open geweest naar je ouders? Was dit voor dat je met de SLB’er had gesproken, of daarvoor?

P: Ik ben door mijn ouders naar de SLB’er gegaan. Ik had mijn ouders al 2/3 maanden niet gezien en op een gegeven moment kreeg ik een appje of alles wel goed ging met me. Dat had ik in eerste instantie genegeerd en op gegeven moment stond mijn moeder voor de deur. Toen ben ik open geweest. Ik heb geluk dat mijn ouders niet zo prestatiegericht zijn, want ik weet dat dit niet voor iedereen geldt, en zijn ze heel begripvol naar mij geweest.

B: Hoe ben je hiermee om gegaan? Wat heb je zelf gedaan en in welke maten heb je ondersteuning gezocht in je omgeving?

P: Eigenlijk in samenwerking met omgeving. Op het begin hielp het heel erg om mijn ‘stuggles’ te delen met mijn vrienden en huisgenoten, daar heb ik veel aan gehad. Ook het openstellen naar mijn ouders zorgde ervoor dat er een druk van mijn schouders af ging. Vervolgens zijn we opzoek gegaan naar een burn-out coach en met deze burn-out coach hebben we gekeken naar de dingen waar ik energie van krijg en wat mijn energie kost. Want je moet eerst energie krijgen voordat je het kan gebruiken. Een ochtend routine heeft mij ook erg geholpen. Dit bestond uit douchen, kort mediteren en ontbijten.

B: Je bent uiteindelijk uit de burn-out gekomen. Wat heeft jou het meest geholpen om hieruit te komen?

P: Praten met mijn omgeving heeft het balletje laten rollen. Door de burn-out coach ben ik bewust geworden van de dingen die mij energie geven en kosten, en hier ben ik heel bewust mee bezig gegaan. Ook het hebben van een routine zorgde ervoor dat ik uit bed kwam in de ochtend.

B: Mindfulness is bewezen goed te kunnen helpen bij een burn-out. Hoe kijk jij hiernaar en had je het zelf meer willen toepassen?

P: Zelf deed ik een korte ademoefening in mijn ochtendroutine en daardoor kreeg ik wel wat rust in mijn hoofd. Uiteindelijk voelde het meer als een opdracht en ben ik het alleen gaan doen wanneer ik erg druk in mijn hoofd was.

Ik denk dat het anderen erg goed kan helpen om meer rust te krijgen.

B: Wat is iets wat je zou willen meegeven aan studenten die nu klachten ervaren van een burn-out?

P: Zorg ervoor dat je focust op energie krijgen voordat je het gebruikt. Zonder energie kan je niks. Daarnaast heeft het bij mij heel erg geholpen om erover te praten met mijn omgeving.

Zoek contact met lotgenoten!

Zoals ook naar voren komt in het interview, is een burn-out erg moeilijk om mee om te gaan en kan het erg helpen om hierover te praten. Dit kan je doen door te praten met familie of vrienden, maar ook kan je online in contact komen met mensen die door dezelfde moeilijkheden gaan. Op een forum kan je eigen ervaringen delen, de ervaring van anderen lezen en daarop reageren. Een forum waarbij je dit kan doen is op de website van therapiepsycholoog.com (https://www.therapiepsycholoog.com/forum-lotgenoten-burnout)